zondag, augustus 27, 2006
Apple Computer recalls half of Guggenheim Bilbao
Apple
Computer decided last week to recall about 1.8 million notebook batteries of
their popular Powerbook. The notebook series is called ?titanium? for its
housing made of this highly durable type of metal. The massive recall of
malfunctioning batteries including their titanium siding, triggers for a
practical reuse-buildingsolution; a superuse
Using
titanium as a building material
The
Guggenheim Museum in Bilbao (Spain), designed by the Architect Frank O Gehry is
a great example for the use of titanium for buildings. It uses the big
advantage of titanium that weights less than aluminium but is stronger than
steel. Its price obviously is much higher. The construction
of Guggenheim, which opened in 1997, was extremely fortunate to profit from a temporary drop in
titanium prices due to Russian titanium flooding the market in the mid nineteen
nineties. The purchase of titanium cladding for the guggenheim was enough to
restore the market value afterwards. Not very surprising considering that the
entire 30.000 m2 face of the sculptural building is covered with it.
Allthough
the overall appearence of this building is exceptional, on a more detailed
level some of the curved edges
look rather dented. The properties of the material and the produced sheets of
0.38 mm thick in sizes of 60 by 80 cm appear to be slightly forced in shape.
Superusing batterypacks
Because batteries need environment-safe waste treatment, the accu?s themselves are not fit for direct reuse application. They will probably be industrially recyled,
winning back the diffferent metals and plastics they consist of.
Apple Computer powerbook G4 defected battery unit
the titanium sheet after splitting it from the accu
properties of the titanium sheet
Superuse potential is provided by the 8 by 13cm part of the titanium housing. The sheet has two curved edges and includes a stainless steel button and 5 pinholes for
charge-indication. The other corner has a 2 mm thick rubber foot for the notebook to be slightly lifted from the desk. Contrary to a former battery type, the sheets are glued to the actual batterypack instead of mechanically connected, this makes the seperation slightly more labour intensive than neccesairy.
The titanium sheets are perfectly fit for shingle-type cladding of buildings. The
sizes are smaller than those of the Guggenheim but resemble alp-type
wallcovers. Curves and corners are much easier made and the 0,7 mm thickness
will fold smoothly.
The buttonhole is a predrilled ?one fixture point which should do for this
size. The curved sides wil give a cladded wall its visual structure and at the
same time cover the fixture invisibly.
The functional cladding surface of one sheet is 84 cm2, so one needs an approximate 120 batteries for a full m2. The 1,8 million batteries will provide Apple with a titanium buildingmaterial surfacing of about 15000 m2. Enough for 100 freestanding single family homes, or half the Guggenheim.
mock up of cladding principle, mounted by one screw per shingle
Jan Jongert
Recyclicity foundation
More info:
www.recyclicity.net
www.apple.com
http://www.guggenheim-bilbao.es/ingles/home.htm
www.arch.ethz.ch/pmeyer/Infos/Pollalis/case_Guggenheim.pdf
www.titanium.org
www.freepatentsonline.com/6574096.html
Jan
Jongert is architect with 2012Architects in Rotterdam,(NL) and director of the Recyclicity
foundation.
In
2006 the book SuperUse will be
published with 010 publishers, SuperUse contains many inspiring examples of
re-use in architecture. ISBN 90 6450 592 6
Recyclicity
The objective of Recyclicity is to promote re-use of waste material for
construction applications with as little added energy as possible for transport
and processing of materials.
Recycling traditionally means that waste is being sorted and cut up into small bits and pieces The chopped waste is either being used as base- or leveling-material, or melted down and processed into more or less the original material. This method
often neglects the unique identity of the waste-material while a lot of energy
is being added to break down the waste in order to reproduce more or less the
same material. However, waste can be useful in its primary form and , with a
new kind of design-approach, can be re-used by utilising the specific
characteristics of the material. As a positive side effect this approach will
lead to innovative applications in the building-industry and will create
unexpected designs.
gepubliceerd: 26/08/2006
Afval in Azie - Recycling in Kurukkalmadam
 |
van onze correspondent in Sri Lanka
Dit is het vijfde verslag van Martijn Schildkamp die bezig is met een aantal onderzoeksprojecten naar hergebruik van afvalmaterialen in Sri Lanka. Hij gaat de sloppenwijkbewoners helpen bruikbare producten uit afval te maken en hen direct betrekken bij het opzetten en exploiteren van bescheiden lokale ondernemingen op het gebied van recycling en het produceren van de eindproducten. Langzaam krabbelt Sri Lanka op van de vernielingen die de tsunami met zich mee bracht, met alle positieve en negatieve gevolgen van dien.
Wannakam!
Onlangs zijn in het dorpje Kurukkalmadam de eerste 20 permanente huizen voor tsunami slachtoffers opgeleverd. Het gaat om huizen voor mensen, die binnen de beruchte bufferzone woonden, oftewel binnen 200 meter van de zee. Dat was illegaal en de overheid ondersteunt hen daarom niet. De Canadese hulporganisatie CRWRC, waarvoor ik als technisch consultant werk, heeft vervolgens een stuk land aangekocht buiten de bufferzone en op 10 april zijn op ceremoni‘le wijze de sleutels aan de bewoners overhandigd van een keurig Vinex-wijkje in Kurukkalmadam aan Zee.
Kurukkalmadam aan Zee
Twee weken na de Grand Opening zag ik tot mijn genoegen dat het straatje al echt begon te leven. Men plant heggetjes tussen de huizen, de tuinen worden ingericht met jonge bananenboompjes en diverse kruiden en hier en daar bouwt men een winkeltje aan de voorkant. Maar aan de achterkant van de huizen is het een heel ander verhaal. Daar zijn opeens 20 mini-vuilnisbeltjes verschenen! De mensen dumpen hun dagelijkse huis-, tuin- en keukenafval in een kuil en dan gaat de fik erin. Ik vind het echt onvoorstelbaar hoe binnen een paar weken het landschap totaal is veranderd in een grote puinhoop en het is nog onbegrijpelijker dat het de mensen totaal niets interesseert. Het is maar wat je gewend bent, en dat is nou net de kern van het probleem...
De grote puinhoop achter het wijkje
We hebben aan de oostkust een samenwerkingsverband met een lokale organisatie, Pope genaamd; People?s Organization for Progress and Evolution. Met hen heb ik besproken wat we aan het afvalprobleem kunnen doen. Zoals in de meeste dorpjes aan de oostkust is er geen vuilophaaldienst aanwezig en de mensen zijn gewoonweg niet anders gewend dan hun afval te verbranden of in zee te gooien. We zullen dus gaan starten met het geven van uitgebreide informatie en goede voorlichting over de gevaren van afval voor de gezondheid en de directe leefomgeving. De volgende stap is het in kaart brengen van de samenstelling van de afvalstroom van deze 20 gezinnen. We gaan proberen de hoeveelheid te verminderen, door enkele recycling technieken te introduceren. Organisch afval kan eenvoudig worden gecomposteerd en dat kan op het land worden gebruikt. In het stadje Kattankudy hebben we onderzoek gedaan naar welke materialen geld opleveren. Daar zitten een behoorlijk aantal recyclingbedrijfjes, die met afgeladen vrachtwagens heen en weer rijden naar de hoofdstad Colombo. Vooral metalen en papier leveren goed geld op. Voor een kilo staal krijgt men 21 rupee (17 eurocent), blik is 10 rupee, aluminium 105 rupee. Een kilo kranten levert 20 rupee op en per cementzak krijgt men 3,5 rupee. Daarvan worden papieren boodschappenzakken gemaakt, omdat plastic zakjes toch echt verboden gaan worden (zo lijkt het...). Voor plastic is helaas geen afnemer te vinden; te moeilijk, te veel volume, te weinig opbrengst.
Recyclingbedrijfje
Het plan is nu om in Kurukkalmadam een inzamelingspunt te gaan bouwen en werkgelegenheid te scheppen voor enkele mensen, die de materialen huis-aan-huis ophalen, direct uitbetalen en dan doorverkopen in Kattankudy. Pope zal deze zaken op korte termijn opstarten en als de situatie het toelaat, zal Smart Shelter Foundation de bouw van het recyclingstation op zich nemen. Sri Lanka is hard op weg naar een nieuwe burgeroorlog en ik hoop voor de mensen daar dat het een beetje rustig blijft!
Poituwarem! (Tot de volgende keer!)
N.B.: Op Smartshelter Foundation staan meer foto?s!
Dit stuk is 20 juni 2006 geplaatst in het blad Magazine Recycling Benelux
Lees ook de andere verslagen van Martijn Schildkamp op recyclicity.net!
bouwstenen van puin
afval in azie (introductie)
afval in azie - de brick bag
afval in azie - juicy solids
afval in azie; reduce, reuse and recycle
afval in azie - zakken vullen
gepubliceerd: 21/08/2006
Rubber House wint tweede prijs
 |
Bij de in Almere uitgeschreven prijsvraag "eenvoud" heeft Nils Nolting uit Hannover de tweede prijs gewonnen met een typisch Recyclicity-huis. De gevels worden van oude kozijnen opgebouwd en de gevel- en dakbekleding bestaat uit rubberbanden. Het is de bedoeling dat de winnende ontwerpen ook dadwerkelijk worden uitgevoerd.
De bekleding is vergelijkbaar met het onlangs door Millegomme toegepaste principe voor een tuinhuis.
zie website millegomme
meer info:
eenvoud
archined
gepubliceerd: 18/08/2006
Trashformaciones Website
 |
we recently discoverd the spain based organisation trashformaciones. An inititative by the Montoya brothers. their amazing website shows some examples of their work since they started working with waste in 2002
"we think, like baudelaire, that the modern artist is one that gathers the term of his art between trash and rubbish. From amongst the waste of the opulent capitalist society, there in the trash objects lose their identitiy, their function and origin. they take the atributes that the new peoprietor gives and approximates the by giving trash a new sese of a strange analogy. a small change of surprising expression."
see: www.trashformaciones.com
gepubliceerd: 28/06/2006
Afval in Azi‘ - Zakken vullen
|
van onze correspondent in Sri Lanka
Dit is het vierde verslag van Martijn Schildkamp die bezig is met een aantal onderzoeksprojecten naar hergebruik van afvalmaterialen in Sri Lanka. Hij gaat de sloppenwijkbewoners helpen bruikbare producten uit afval te maken en hen direct betrekken bij het opzetten en exploiteren van bescheiden lokale ondernemingen op het gebied van recycling en het produceren van de eindproducten. Na een kort verblijf in India is Martijn Schildkamp terug in Sri Lanka.
Wannakam!
Het heeft even geduurd, maar ik heb na vijf maanden hectiek aan de oostkust van Sri Lanka eindelijk wat tijd vrijgemaakt voor de eerste experimenten met onze Brick Bags; het verkleinen van tsunami puin, wat we in zakken stoppen, die als bouwstenen gebruikt kunnen worden. Ik weet al een tijdje dat de mensen hier weinig interesse hebben in die nieuwerwetse fratsen. ?Waarom zou ik die gekke zakken gebruiken als ik van een andere hulporganisatie betonblokken kan krijgen?? Dus heb ik het over een andere boeg gegooid. Mijn hoofdreden is nu dat we tenminste een poging moeten wagen om alle puin van de stranden te krijgen. En er ligt nogal wat!
Ontwerp toilet
We willen als voorbeeld een toilet bouwen van de puinzakken en ik wilde deze eerste keer vooral bekijken hoe snel en hoe klein het puin met de hand verpulverd kan worden. In het dorpje Kurukkalmadam verkleinen een aantal vrouwen natuursteen blokken tot kiezels, die als aggregaat in beton worden gebruikt. Vier van hen hebben we een dagje ingehuurd voor 400 rupee per persoon; ongeveer 3,5 euro. Twee van hen hebben een kleine vuistmoker meegebracht en de andere twee werken met een gewone klauwhamer. Ze zijn al vroeg in de ochtend begonnen en als ik aankom, liggen er vier kleine hoopjes stenen van ongeveer drie centimeter grootte. Veel te groot, is mijn eerste gedachte. Brick Bag is een variant op bouwen met zandzakken en juist de fijnheid van het zand zorgt voor de compactheid en de stabiliteit van de totale constructie. Met de hoeveelheid steentjes en stukjes cement kunnen we na een uur of drie precies 20 zakken vullen.
Aggregaat productie
Ik heb gekozen voor geweven plastic rijstzakken (polypropyleen?) van 10 kilo, de enige andere optie was 25 kilo en die vond ik aan de grote kant. De middagsessie begint met het volledig stukslaan van de bakstenen, maar de kwaliteit van de stenen is zo slecht, dat er alleen stof overblijft en dat lijkt me weer veel te fijn. Het volgende idee is om alleen de cementspecie te vermalen. Maar hier is het probleem dat het eigenlijk te hard is en de dames krijgen al snel pijn in de armen, dus daar zijn we heel snel mee gestopt. Na bijna 5 uur breken hebben we slechts 30 zakken gevuld. Voor een toilet hebben we ongeveer 300 zakken nodig en dat zou betekenen dat, bij een dagprodctie van 60 zakken, er vijf dagen breekwerk nodig zijn per toilet. De kosten voor de muren van het kakoes (kakhuis, een overgebleven woord uit de VOC-tijd) zijn dan 0 rupee voor het puin, 20 x 400 rupee aan arbeid, 300 x 7 rupee voor de zakken en 100 rupee voor naald en draad. Dat is in totaal iets meer dan 100 dollar, maar dan nog zonder fundering, dak, deur en alle sanitair.
Brick Bench
Mijn conclusie is dat handmatig breken een tijdrovende en ook onmenselijke opgave is. Een toilet van cementblokken kost in totaal ongeveer 250 dollar, dus heel veel goedkoper is deze oplossing nog niet. De maatgevende factoren zijn tijd en arbeid, vandaar dat we verder moeten blijven nadenken over de ontwikkeling van een simpel en handmatig te bedienen puinbrekertje. Waar ik wel totaal verbaasd over was, is dat de mensen het een heel goed idee vonden! Sterker nog, ons eerste proefmuurtje werd meteen ingenomen als zitbank en er ontstonden direct idee‘n over tuinmuren, bushokjes en ik denk er over het verzamelpunt voor recyclebaar materiaal van Brick Bags te maken. Terwijl ik tevreden zat uit te rusten op de Brick Bench (19 euro!) viel mijn oog op de opschriften die op de zakken zijn gedrukt: stone free...
Foto 4, Stone free
Poituwarem! (Tot de volgende keer!)
N.B.: Op Smartshelter Foundation staan meer foto?s!
Dit stuk is 10 april 2006 geplaatst in het blad Magazine Recycling Benelux
Lees ook de andere verslagen van Martijn Schildkamp op recyclicity.net:
bouwstenen van puin
afval in azie (introductie)
afval in azie - de brick bag
afval in azie - juicy solids
afval in azie; reduce, reuse and recycle
gepubliceerd: 20/06/2006
Worm genomineerd voor AM - Nai Prijs
 |
2012Architecten is met de verbouwing van WORM genomineerd voor de AM-Nai Prijs. De verbouwing is voor 95% van hergebruik gemaakt.
Nadat de Organisatie WORM afgelopen maand de Pendrecht Cultuurprijs togewezen heeft gekregen , heeft de jury van de AM-nai prijs bepaald dat Worm Žn van de vijf beste bouwwereken door jonge architecten van de afgelopen twee jaar is.
de jury bestaat uit:Aaron Betsky, directeur van het NAi en Mariet Schoenmakers, directeur ontwikkelingsplanologie van AM. Voor deelname aan de jurering zijn verder benaderd; Jeroen van Schooten (architect en voorzitter van de BNA), Lara Schrijver (architectuurtheoretica/schrijfster), Alejandro Zaera-Polo (architect/partner van FAO en decaan van Berlage institute) en Josep Llu’s Mateo ( architect).
meer info over worm op:
www.wormweb.nl
en over de verbouwing op: www.2012architecten.nl/worm.html
informatie over de AM nai prijs
AM en NAi bekronen het werk van jonge architecten
Net als in 2002 en 2004 wordt ook dit jaar weer de AM NAi Prijs uitgereikt aan het beste gebouw van een jonge architect. Deze prijs is een initiatief van het NAi en hoofdsponsor AM, ontwikkelaar van woonomgevingen, stedelijke centra, kantoren(parken) en winkelcentra, en bestaat uit een geldbedrag van ? 1.000 voor een nominatie en ? 10.000 voor het winnende ontwerp. Het NAi en AM willen met de AM NAi Prijs de uitzonderlijke positie en de kwaliteit van de jonge architecten in Nederland belichten.
meer informatie:http://www.nai.nl/nl/news
english version
As in 2002 and 2004, the this year's AM NAI Prize is to be awarded for the best building by a young architect. The Prize is an initiative of the Netherlands Architecture Institute (NAI) and the chief sponsor of the prize, AM, a real estate development company specializing in residential estates, town centers, office complexes, business parks, and shopping centers. The prize money consists of an award of EUR 1,000 for a nomination and EUR 10,000 for the winning design. The NAI and AM intend the AM NAI Prize to highlight the unique position and quality of young architects in the Netherlands. The working climate in the Netherlands differs from that in other countries in that young architects have good opportunities to realize designs at an early stage in their career.
more info at http://www.nai.nl/nl/nieuws
gepubliceerd: 07/06/2006
Pallet House System
 |
Purchasing a house is one of the biggest expenses that a dweller ever invests. But, does it need to be costly? One field where costs can be reduced and where affordable building slutions are undergoing great experimentation is the domestic application of junk or disused materials. Also the search of new elementary dwellings is partly illustrated by the number of self-builder and designers who are making houses utilizing, for instance, teacontainers or reconditioned shipping boards, by readapting various materials under low-tech manufacturing. However, what is the ?cutting edge? of eco-dwelling systems today? The PHS© project performs as an affordable housing structure based on pallet units capable of becoming an elemental dwelling. Also it provides thermal comfort by using passive techniques.
see www.pallethouse.com
gepubliceerd: 06/06/2006
Afval in Azie; Reduce, Reuse and Recycle
 |
van onze correspondent in Sri Lanka
Dit is opnieuw een verslag van Martijn Schildkamp die bezig is met een aantal onderzoeksprojecten naar hergebruik van afvalmaterialen in Sri Lanka. Hij gaat de sloppenwijkbewoners helpen bruikbare producten uit afval te maken en hen direct betrekken bij het opzetten en exploiteren van bescheiden lokale ondernemingen op het gebied van recycling en het produceren van de eindproducten. Het project in Sri Lanka zal Martijn binnenkort afronden, daarna gaat hij naar India alwaar hij het Smart Shelter werk voort zal zetten.
Ayubowan!
Bijna dagelijks staat er wel een artikel of ingezonden brief in de krant over het afvalprobleem in Sri Lanka. De drie R-en zijn de laatste tijd erg in: Reduce, Reuse and Recycle. Er wordt uitgebreid geschreven over wat men zelf kan doen, thuis en in de directe omgeving. De mensen worden aangespoord om minder afval te veroorzaken, te hergebruiken en hun afval gescheiden in te leveren bij recycling stations. Maar er is helaas wel een klein probleempje: Er zijn in de hoofdstad Colombo en omgeving praktisch geen inleverpunten te vinden.
EŽn van die ingezonden brieven had meteen mijn aandacht te pakken. In de wijk Vanderwert Place in Dehiwela, een voorstad van Colombo, heeft een buurtcommitŽe de handen ineengeslagen om het afvalprobleem zelf aan te pakken. Men is al jaren bezig om een goede vuilophaaldienst aan te vragen bij de gemeente, maar politiek gezien is deze wijk niet interessant... Men heeft gedacht: als er van hogerhand niets gebeurt, moet het dus van onderaf komen. Alle bewoners is gevraagd om thuis het afval te scheiden in papier, sili-sili bags (de hele dunne plastic zakjes), plastic, metaal, karton en glas. Mensen met een tuin wordt aangeraden een composthoop te maken. Eens per week kunnen de spullen dan op een centraal punt ingeleverd worden en de bewoner krijgt 5 rupee (4 eurocent) voor elke kilo schoon materiaal.
Foto 1, Afvalinzamelingspunt.
Vanderwert Place spoort in de brief andere wijken aan om ook mee te doen en aangezien ons huis in Station Road daar vlakbij ligt, ben ik meteen een kijkje gaan nemen. Om te zien waar we onze spullen kunnen inleveren en wat er vervolgens mee gebeurt. Het initiatief staat nog in de kinderschoenen, maar er zijn grootse plannen voor de bouw van een bemand inzamelingspunt, waar de mensen bij inlevering van goederen direct uitbetaald worden. Voorlopig mogen wij onze spullen bij een school inleveren, die aan het plan meedoet. Het is positief om te zien dat kinderen op jonge leeftijd leren wat recycling inhoudt en de school verdient er ook nog een beetje geld mee voor nieuwe boeken. Wij brengen onze spullen uiteraard gratis bij hen.
Foto 2, De versnipperaar van meneer Hinni Appu.
De hele handel wordt vervolgens opgehaald door meneer Hinni Appu. Hij bezit een simpel apparaat dat weinig onderhoud nodig heeft, maar die alle soorten afval kan versnipperen. Hij verkoopt het ruwe materiaal als halffabrikaat door aan diverse industrie‘n en verdient daar een aardige boterham mee. Met name dat apparaatje was ik erg benieuwd naar. EŽn van de Smart Shelter idee‘n is om dakpannen te persen van afval plastic in sloppenwijken, dus ik wilde graag meer te weten komen over de techniek. Ik was wel even verbaasd om te ontdekken dat het apparaat in de wijk Mutwal stond, aan de andere kant van Colombo, op ruim een uur rijden afstand. Nog verbaasder was ik om te horen dat hij ŽŽn van de weinigen is die zich źberhaupt op deze wijze met recycling bezighoudt. Recycling in heel Sri Lanka staat nog in de kinderschoenen, het stopt meestal bij hergebruik.
Helaas, het simpele apparaatje blijkt ook weer een flinke machine, maar we gaan nadenken hoe we dit principe op versimpelde en handmatige wijze kunnen nabootsen. Zou een leuke uitbreiding zijn voor het hopelijk snel te openen nieuwe Dehiwela Recycling Station.
Foto 3, Granulaat geschikt als halffabrikaat.
Gitilla Ennam! (Tot de volgende keer!)
N.B.: Op Smartshelter Foundation staan meer foto?s!
Dit stuk is op 28 maart 2006 geplaatst in het blad Magazine Recycling Benelux
Lees ook de andere verslagen van Martijn Schildkamp op recyclicity.net!
bouwstenen van puin
afval in azie (introductie)
afval in azie- de brick bag
afval in azie - juicy solids
gepubliceerd: 19/05/2006
Van wieg tot ? wieg
 |
Lezing: Michael Braungart
Van wieg tot ? wieg
Wegwijzer voor de volgende Industri‘le Revolutie
Uitnodiging van Arjan Kindermans, Voices from the Edge:
'Michael Braungart, creatief chemicus, innovator van industri‘le processen en partner van architect William McDonough, deelt in deze 'Voices from the Edge'-lezing zijn visie op een nieuw eco-industrieel model. Afval door mensen geproduceerd is niet langer vervuilend, maar wordt op bijzondere wijze omgevormd tot mest, bloemen en bos.
Stel je voor, al wandelend in een prachtig park, kom je een bordje tegen waarop staat: 'Verstrooi uw afval alstublieft'. Je denkt waarschijnlijk dat je per ongeluk in een andere wereld terechtgekomen bent. Maar dit is geen alternatieve werkelijkheid - het is de toekomst zoals die wordt voorgesteld door Michael Braungart en die toekomst is dichterbij dan je denkt. Braungart onderneemt radicale stappen om onze huidige idee‘n over afval te ontwortelen door nieuwe afval-vrije industri‘le systemen te ontwerpen en te ontwikkelen.
In plaats van het minimaliseren van de schade toegebracht aan het milieu, zullen deze producten, op het moment dat zij niet meer bruikbaar zijn, opnieuw kunnen worden opgenomen in de natuur door hun hoge biologische waarde. Over niet al te lange tijd zou het inderdaad zo kunnen zijn dat je je afval uit het raam gooit. Chipszakken versmelten tot mest, terwijl op de stortplaats je oude mobiele telefoon op biologische wijze wordt afgebroken om zo zaden vrij te geven van inheemse planten met daarbij het voedsel om hen te laten groeien.
Presentaties duren over het algemeen anderhalf uur, inclusief de mogelijkheid en tijd om vragen te stellen.
We kijken er naar uit u op deze avond te ontmoeten!'
Coordinaten van deze engelstalige lezing:
- Datum: 23 mei 2006
- Tijd: 20:00 uur
- Locatie: Zuiderkerk
- Adres: Zuiderkerkhof 72, 1011 WB Amsterdam
- Toegang: ?15,- / studenten ?10,-
- Reserveren: 020- 4221616 of via
Meer informatie:
- Michael Braungart
- The Next Industrial Revolution
- Voices From The Edge - Amsterdam
gepubliceerd: 11/05/2006
Re-sample: inspirerende verbintenis tussen Nederlandse en Argentijnse ?afval-architecten?
 |
uit: GRAM mei 2006
Ongeveer 80 procent van de afvalproductie uit Buenos Aires - jaarlijks 1,5 miljoen ton - belandt op open stortplaatsen aan de rand van de stad. Geen houdbare situatie, zo realiseren overheid en inwoners zich steeds meer. Hergebruik lijkt een goede optie, temeer omdat dit kansen biedt aan de allerarmsten van deze Argentijnse stad. Een groep Nederlandse en Argentijnse ?afval-architecten? organiseerde eind maart in Buenos Aires een workshop rond het thema, onder de naam Re-sample. Initiatiefneemster is de Nederlandse/Argentijnse (of Nederlandse van Argentijnse afkomst) architecte Caro Isern.
?Ik woon en werk nu ruim vijf jaar in Amsterdam,? vertelt Caro Isern. ?Al toen ik in Argentini‘ als architect werkte, dacht ik veel na over afval. Als architect ben ik altijd bewust bezig met de kwaliteiten van verschillende materialen. Ik weet dat veel afval een erg lange afbraaktijd heeft en schadelijk is voor het milieu. Terwijl diezelfde materialen buitengewoon waardevol kunnen zijn voor de bouw, bijvoorbeeld voor warmte- of geluidsisolatie of vochtwering. Het dumpen van dit soort afval is in feite verspilling van energie. Omdat de Argentijnse overheid nog geen noemenswaardig beleid heeft op het gebied van afvalscheiding en -verwerking, is deze kapitaalvernietiging in Buenos Aires aan de orde van de dag.? Van de noodzaak iets te doen tegen de vier groeiende vuilnisbelten in de buitenwijken van de stad raken overigens wel steeds meer politici, bestuurders en inwoners doordrongen. De afvalproductie van Buenos Aires bedraagt dagelijks 4.700 ton, op jaarbasis 1,5 miljoen ton. Opgesplitst gaat het om: organisch afval (40 procent), papier en karton (24 procent), plastics (14 procent), glas (5 procent) luiers en verband (4 procent), metalen (2 procent), overig (11 procent).
Leven van afval
Onderneemt de overheid nog weinig, er zijn wel degelijk initiatieven om de afvalbergen te verminderen. In een weinig centraal georganiseerde maatschappij als de Argentijnse is het helemaal niet zo opvallend dat die vooral van de bevolking uitgaan. Ook dat fenomeen stond Isern scherp op het netvlies toen zij het project Re-sample opstartte. ?In Buenos Aires zie je overal om je heen hoe mensen worstelen met al dat afval, waar zij tegelijkertijd van leven. Als gevolg van de economische crisis trekken er dagelijks vele duizenden cartoneros, letterlijk: kartonverzamelaars, door de stad. Die scharrelen in de vuilniszakken en halen er alles uit wat nog te gebruiken is. Dat verkopen ze aan galponeros, de ?schuurhouders?, die het weer doorverkopen aan de groothandel of producenten. Dit gebeurt dus allemaal in een informeel circuit, al is er sinds 2004 een soort registratie voor cartoneros die een vaccinatie tegen ziektes mogelijk maakt. Het werk van de cantoneros telt namelijk wel degelijk mee in de samenleving. Samen halen ze 70 procent van het recycleerbare afval op, dat is 20 procent van het totale afval van Buenos Aires. Die mensen voorzien natuurlijk op een vreselijk ongezonde manier in hun levensonderhoud, maar ze hebben geen alternatief. Als je ervoor zorgt dat hun verzamelgoed door slim hergebruik toeneemt in waarde, verdienen ze er meer mee. Tegelijkertijd kan je hun eigen huisvesting verbeteren met diezelfde materialen. Zo snijdt het mes aan twee kanten.?
Direct hergebruik in de bouw
Een internationaal netwerk van ?afval-architecten? bewijst dat Caro Isern niet alleen staat in haar belangstelling voor afval. Samen met Iris de Kievith van In Situ architecten uit Den Haag, Jan Jongert van Stichting Recyclicity uit Rotterdam en Arcagrup uit Buenos Aires ontwikkelde haar Atelier Caro Isern het project Re-sample: Recycling Buenos Aires. Voor financi‘le ondersteuning klopten ze met succes aan bij het Stimuleringsfonds voor Architectuur en Stichting Hivos. Ook de Nederlandse ambassade in Buenos Aires bood ondersteuning bij de organisatie van het project. Mensen bewust maken van de verrassende mogelijkheden van afval is ŽŽn doel van Re-sample. Het opzetten van kleinschalige bouwprojecten is een ander doel. Het project bestaat uit verschillende fasen. Eerst worden drie afvalstromen onderzocht die nog niet eindigen in de recyclingindustrie, maar op de vuilnisbelt. Het gaat om bepaalde kartonsoorten, het aluminium van drukplaten, drankblikjes en spuitbussen, plastic zakken en sachets en andere plastics, zoals verpakkingen van shampoo en schoonmaakmiddelen. Tijdens een workshop in Buenos Aires werden eind maart nieuwe toepassingen en verwerkingsmethoden van deze materialen onderzocht voor direct hergebruik in de bouw. ?De uitdaging is voor mij ook aan te tonen dat afval niet iets viezigs is, maar juist heel mooi kan zijn,? verklaart Isern gepassioneerd. ?De definitieve resultaten worden momenteel in kaart gebracht, maar er is met volle inzet gewerkt. Zo bleek bijvoorbeeld dat Tetra-pak door de aluminium binnenzijde in de slecht ge•soleerde Argentijnse huizen kan zorgen voor warmte-isolatie en bepaalde soorten ribkarton voor geluidsisolatie. Van PET-flesjes kan je een drijvende vloer maken die helpt bij de vochtbestrijding. Dat is door het hoge grondwater ook een probleem in Buenos Aires.?
Locale initiatieven
Aan de hand van de resultaten van de workshop worden sommige materialen in de bouw verder uitgetest en ter plekke in productie genomen. Re-sample sluit in dit project namelijk direct aan bij locale particuliere initiatieven op het gebied van de afvalproblematiek. Zoals bij de cošperaties van cartoneros, die sinds 1999 bestaan. Die cre‘ren banen waar afvalscheiders onder gezondere en waardige omstandigheden aan het werk kunnen en laten studenten voorlichting geven aan de burgers over het belang van afvalscheiding en recycling. Daarnaast wordt samengewerkt met diverse professionele groepen en kleine bedrijven die de toepassingsmogelijkheden van afvalmaterialen onderzoeken in sociale huisvesting en energie- en rioleringssystemen. Tot hen behoort ook een van de leden van de Re-sample projectgroep, de multidisciplinaire Arcagrup onder leiding van architect Carlos Levinton, die nauw samenwerkt met de universiteit van Buenos Aires. Bij de uitvoering worden ten slotte ook verschillende Fabricas Sociales betrokken, fabrieken die na een faillissement in handen kwamen van de werknemers.
Weinig regelgeving
Aan de Re-sample workshop deden mensen uit allerlei disciplines mee: architecten, industrieel ontwerpers, wetenschappers. Bij aanvang vond een debat plaats tussen hen en afgevaardigden van ministeries en afval- en milieuorganisaties. Stichting Recyclicity verzorgde daarbij een inleiding, waarin werd uitgelegd hoe Nederland omgaat met afvalscheiding en ?verwerking. ?De workshop had een typisch Nederlandse structuur en was erg inspirerend voor ons allemaal,? licht Isern toe. ?De Argentijnse delegatie was bijzonder onder de indruk van de Nederlandse aanpak, die zo praktisch, pragmatisch en helder gestructureerd is. Nederland heeft in Argentini‘ een erg goede reputatie op het gebied van efficiency en kwalitatief hoogstaande producten en diensten. Je laat je toch vaak het meest inspireren door de kant die je zelf mist. Argentini‘ is juist erg ongestructureerd, maar het bruist er wel van de spontaniteit, de passie, de echte behoefte dingen aan te pakken. Ik was van tevoren bang dat de Argentijnse chaos de Nederlanders zou irriteren, maar dat bleek helemaal niet het geval. De contacten verliepen zelfs heel gemakkelijk. Ik hoop dat de samenwerking uiteindelijk ook Nederland voordelen biedt. Hergebruik is voor de Nederlanders net zo goed een oplossing, omdat je er vrijwel geen energie mee verspilt. Argentini‘, een land met weinig regelgeving en veel energie, is natuurlijk een uitstekend terrein om hiermee te experimenteren. Voor de verdere ontwikkeling van die nieuwe toepassingen is Nederland dan weer wel hŽt land. In mijn ogen is het een prachtige verbintenis: de Argentijnse passie en spontane experimenteerlust en de Nederlandse knowhow en pragmatiek.?
Francine Rietdijk
Interessante links:
www.resample.org
www.ateliercaroisern.com
www.insituarchitecten.nl
www.recyclicity.net
gepubliceerd: 02/05/2006
